• VERRUIMENDE KUNSTFOTOGRAFIE

    Patrick DEWAELE (° 1965) is eigenlijk een laatbloeier in de wereld van de kunstfotografie.

    Deze 40-jarige ontwerperdecorateur kreeg zijn opleiding in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Gent, waar hij fotografie studeerde bij o.a. Armand Verspeeten en Carl Uyterhaeghen.

    Door geregeld de kunstwereld, ateliers en galerijen te frequenteren of vaak fotosessies te maken over kunstenaars en hun  kunst in al haar stijlen en vormen, kreeg de microbe ‘iets te doen’ met zijn opgedane ervaring hem flink te pakken.

    Patrick Dewaele is sinds jaar en dag gepassioneerd door alles wat met de dieren, hun wereld en hun fysionomie te maken heeft. Hij bezit dan ook een indrukwekkende collectie botten, koppen, schubben en schilden van uitheemse wilde dieren. Bij hem groeide het subliem (of subtiel) idee ‘macro’s’ te maken van skeletten, wervels, kaakbeenderen en dies meer.

    Hij zocht niet de makkelijkste weg om tot een heel eigen kunstvorm te komen.

    Starten vanaf polaroids en die ‘opblazen’ tot bijna analytische impressies van 150 bij 120 cm is zelfs voor een geoefend fotograaf een immense uitdaging en ‘bang’ afwachten wat het resultaat zal worden.

    Bij gebruik van het polaroidprocédé, nog anders dan bij analoge fotografie, zijn de mogelijkheden voor beeldbewerking zeer beperkt. De (tussen)resultaten van opname, ontwikkeling en afdruk, kunnen niet worden beoordeeld en de stappen van het proces zijn onomkeerbaar, tijdsintensief en kostbaar.

    De chemie van het gepatenteerde procédé wordt zichtbaar gemaakt voor het oog van de geoefende kijker. Het resultaat is grillig en onvoorspelbaar omdat de gebruikte chemische substantie uiterst gevoelig is aan temperatuur, licht en vooral… veroudering. Polaroid is een levende materie en wil moeilijk ‘geleid’ worden.

    Het œuvre dat Patrick Dewaele aldus creëert is mysterieus en verrijkend voor de hedendaagse kunstfotografie. Soms brengt het een sfeer van magie en duistere machten, dan weer laat het de gedachten dwalen naar de indrukken die we ‘voelen’ bij het zien van aloude lijkwaden.

    Het nieuwe leven dat Dewaele deze ‘relieken’ van dood wild wil meegeven is vergelijkbaar met wat Afrikaanse stammen ermee aanvangen : ze omvormen tot gebruiks-, sier- of spirituele voorwerpen, ja tot fetisjen.

    Wat Patrick Dewaele aanvangt met een vermeende voorbijgestreefde fototechniek in een tijdperk van alles verdoezelende digitale fotografie is bijzonder merkwaardig. De uitstraling van zijn uniek œuvre wordt bereikt zonder bewerking van beelden volgens computergebonden algoritmes die expliciete formuleringen van structurele visuele principes belichamen, maar zijn zo rijk en complex dat hun resultaten niet voorspeld kunnen worden. Precies dat tilt de weergave van ‘de wondere wereld van Patrick Dewaele’ op eenzame hoogte en als ik zijn œuvre dan toch moet ‘catalogeren’ kan ik de vergelijking maken met de ‘Art Brut’ in de wereld van de schilder- en de beeldhouwkunst.

     

    TE KIJK IN GALERIE LINK, BLEKERSDIJK, GENT tot 31 AUGUSTUS 2005

     

     






  • VAN CONCEPTUEEL NAAR LINEAIR KUNSTENAAR

    BERNAR VENET werd geboren op 20 april 1941 in Chateau-Arnoux-Saint-Auban (Frankrijk)

    In 1958 wil hij zich inschrijven in de 'Cours d'Arts Décoratifs' te Nice, maar wordt er om onduidelijke reden geweigerd. Hij gaat dan tekenkunst volgen in Villa Thiole.

    In 1959 wordt hij door het stadsbestuur van Nice aangenomen als decorateur voor het operagebouw.

    Na zijn legerdienst in Algerije gaat Venet zich in 1963 te Nice vestigen. Hij sluit de periode van figuratieve symboliek af, specialiseert zich in de fotografie en maakt geabstraheer­de tekeningen met teer en steenkool.

    In 1965 wordt hij bevriend met Arman, Cesar, Hains en Villéglé, die hem uitnodigen om samen met hen te exposeren in Parijs.

    In 1966 raakt hij tijdens een verblijf in New York in de ban van het oeuvre van Judd, Flavin en Le Witt. Terug in Nice legt Venet zich compleet toe op conceptueel en "lineair" werk. Een jaar later maakt hij kennis met Marcel Duchamp en krijgt zijn eerste grote tentoonstellingen in Amerika en Europa. De Wide White Space Gallery neemt hem mee voor een tentoonstel­ling in de Künsthalle van Düsseldorf, waar hij de cimaises deelt met Beuys en Broodthaers. Twee werken worden aangekocht door het Museum van Krefeld. Van dan af aan gaat hij een exclusivi­teitcontract aan met de Galerie Daniël Templon en komt zijn artistieke loopbaan in een stroomversnelling. In 1976 wordt Venet, op basis van zijn geometrische doeken, en zijn typische sculpturen als "Arcs" en "Angles", geselecteerd voor Documenta in Kassel. In 1983 legt hij de basis van zijn wereldvermaarde series "Undetermined Lines", eerst met houtskool op papier en later uitgevoerd in staal. Monumentale werken bevinden zich in Nice, Epinal, Dallas, Austin, Norfolk en Berlijn.

    Woont en werkt in New York en/of in het Franse Le Muy.

     

    Momenteel te zien in Knokke aan de Ste Margarethakerk (Lippenslaan-Station) tot eind september en in Guy Pieters Gallery, Kustlaan 279 tot 25 september 2005.





  • THE NON-KITSCH OF SWEETLOVE AND CRACKING ART

    William Sweetlove, born in Oostende in Belgium 1949 is a post modern artist of still lives questioning actual ideas about art and culture.
    This non-conformist artist creates assemblages showing his unique sense of imagination. His oeuvre reflects a humoristic reaction against the omnipresent petty bourgeoisie.
    During the contemporary art triennial in Knokke, Belgium 2003, William Sweetlove met the North Italian art collective The Cracking Art Group. Even though they are self-willed and diverse as artists they found each other in a common spirit based on Dadaism, minimalism, surrealism and pop art. This meeting lead to a remarkable collaboration named ”Cracking Art loves William Sweetlove”.
    The base material of their art works is a sort of plastic, produced via a thermo chemical reaction (cracking) in a natural crude oil.
    The group believes in the social impact of art, through strategies punctuated with irony and controverse. In their 'manifesto' they plead for a new vision of the world, for a greater ecological conscience and for the creation of a new zest, as an antidote for a society of overproduction and overconsumption.
    William Sweetlove has an enormous capacity of absorbing and a need to recreate the world around him. He is innovative and expresses himself in paintings, sculptures and assemblages through several different materials and forms as for example: hides, textiles, photos immersed in polyester and still lives from artificial fruits stained with paint.
    Since 1994 works by William Sweetlove have been shown on several art fairs, in galleries and museums all over the world. Since 2001 Sweetlove is represented by the Guy Pieters Galleries (Belgium, France)

    In 2005 he and his friends of ‘Cracking Art’ were invited to the Biennale of Venice where they have their exhibition till the end of October. Permanent present in Guy Pieters Galleries in Knokke and Saint Paul de Vence.