L'Oeil, donc presenteert:


    Ben Kockelkoren

    Sensatie in Bachte-Maria-Leerne!


    De missing-link gevonden in Leiestreek!


    Vondst bij graafwerken blijkt van onschatbare waarde!


    Dat zijn de krantenkoppen die zouden passen bij het werk dat Ben Kockelkoren in Galerie L'Oeil, donc naar het publiek brengt.


    De Wase kunstenaar heeft in deze contreien al naam gemaakt dankzij zijn opgemerkte verschijning in de tentoonstelling 'Dwaze wijzen, wijze dwazen' in het museum Dr. Guislain vorig jaar. Ben Kockelkoren toonde er een ruim overzicht van zijn onderzoekingen op en vondsten van... stenen. Tonnen stenen heeft Kockelkoren tot hier toe verzameld. Natuurlijk niet zomaar stenen. In elk van die stenen bespeurt Ben Kockelkoren een welbepaalde aanwezigheid: de fossiele rest van een mens, of wat zijn voorloper was! Deze stenen vindt hij op een specifieke plek in Frankrijk, niet toevallig in de buurt waar ook de vroegste grottekeningen gevonden zijn, maar ook elders, waar men het niet zou verwachten. In Bachte-Maria-Leerne bijvoorbeeld, vlak naast de galerie L'Oeil, donc. Té gek om waar te zijn? Zie en overtuig uzelf! Ben Kockelkoren heeft er opgravingen gedaan, een heuse archeologische site geïnstalleerd, en toont de resultaten van zijn onderzoek tezamen met een illustratie van zijn theorie. De Amerikaanse schilder Mark Rothko zei ooit: <ik zou nog eerder antropomorfe eigenschappen toekennen aan elke steen dan het menselijke in het bewustzijn te ontkennen.> 

    Ben Kockelkoren heeft in elk geval het eerste deel van Rothkos uitspraak letterlijk genomen en ze tot zijn artistiek parool gemaakt. Een ongebruikelijke tentoonstelling waar de grens tussen realiteit en fantasie wel bijzonder vaag is!

    Ben Kockelkoren
    Van zaterdag 10 maart tot en met zondag 1 april 2007
    L'Oeil, donc
    Leernstesteenweg 253b
    9800 Bachte-Maria-Leerne
    Opening zaterdag 10 maart van 14 tot 17u
    Verder geopend elke zaterdag en zondag tussen 14 en 17u of op afspraak
    Info: william.ploegaert@skynet.be


    Per Hüttner is a Swedish artist who lives and works in Paris, France, he made a wonderful analysis of the art of Nathalia . The text was written in Paris, Bucharest and Stockholm. I think it’s really worth off to share ‘an extract’ of his impressions with you.


    <Death is the ‘red line’ in the art of the Swedish-Russian photographer Nathalia Edenmont: not a representation of death, but death itself. Practically all her art is made up of carcasses that either look frighteningly alive and/or are breathtakingly beautiful.

    She started her career by making a series of images that might be inappropriately called “portraits” of rabbits. They aren’t cute or pitiful or hard-to-look-at portraits, though. Instead, each animal looks human, almost royal and full of self-assuredness and pride. Their titles – Charles, Tamara and Richard – further underline their human qualities. In order to make these images she decapitated rabbits, gave them elaborate and baroque-looking collars and then stuck their heads in expensive designer vases.

    In her new work we are faced with images that in many ways are even more violent and more beautiful than the rabbits. At first glance, Snakes and Insects appear to be formalist, modernist paintings – Nathalia’s own version of Swedish renegade Constructivists (say, Lennart Rohde) or pretty much any of the American abstract expressionists. But a third image, Tomb, proves that nothing could be further from the truth. What we are seeing is in fact a solid wall of death. Each picture is made up of hundreds of butterfly wings, but, because the images are aesthetically pleasing and made of insects, they appear far less threatening than those made with mammals. This is also where Nathalia Edenmont’s work gains its power. It forces us to face some of the most difficult questions that have haunted humanity since it gained consciousness: how do we relate to the inherent violence of nature? How do we respond to the idea of kill or be killed? On what grounds do we have the right to domesticate milk and kill the animals that share the planet with us so that we can eat and clothe ourselves?


    Each known religion and culture offers a set of answers to these questions. Even children know that Muslims and Jews do not eat pork and that traditionally Hindus are vegetarians and see cows as holy animals. It is these rules and values that constitute the very foundation for culture and cultural difference. “You are what you eat” is not only a slogan aimed at making you think about your diet, but it could also be one for your cultural identity. What you put on your plate is as significant as to which gods you pray.


    What makes the work even more uncomfortable is that there are no answers to the moral questions posed by killing and eating animals. Meat-eating, leather-wearing people can only really justify their actions by saying that it is “natural.” By doing so we accept that humans and nature alike are violent and ruthless in their very essence and that humans somehow stand above their fellow species due to their consciousness.


    Looking at Nathalia's work we are faced with these unanswered and unanswerable questions. This can be a very frustrating and violent experience; it can force us to feel our own powerlessness in the world, which, of course, is both painful and demeaning. In the light of this it is hardly surprising that many visitors react violently towards the work, but could this violence only be a revolt against the visitor’s inability to be introspective? Could the many moralizing outbursts in front of the work be a misdirected anger at being reminded of questions that society has long swept under the carpet to retain its calm and order?




    It is not, though, only death's presence in the photographs that makes the images uncomfortable. Let us look at some of the recurring motifs in Edenmont’s images: the flower, the bride, the egg yoke, the snake, the rabbit, and the girl who has lost her innocence. Everything leads us back to sex in these pictures and the flowers offer a key how to decipher this obsessive repetition.


    The flower is stripped down to its most basic function in Edenmont's photographs. It is the reproductive organ of the plant. In Dragon and Pink Family we see eyes centrally placed in the vagina-like openings of the petals. In Mask it is even more obvious as the eyes peer out of the folds of an orchid’s red and flesh-like blooming beauty. The artist spells it out: our eyes are blind; we see reality with our genitalia. This message can only be conveyed through art – which isn’t a particularly light and positive outlook on life. But it gets even darker when we look at Nathalia’s two self-portraits. They depict a solitary, wilting stalk, with a lonely, broken butterfly wing replacing a withering autumn leaf. We can deduce that love is no saviour in Edenmont’s world. In fact, it is not even a possibility; only loneliness exists.


    The gloom continues. In Darling a bride has been abandoned by her groom or has perhaps jilted him. The woman stands alone in the landscape of almost monochrome, white innocence; the husband then returns in the form of a giant snake that has been hiding under the wedding cake. He is poised and ready for the kill.

    In Edenmont’s world sex is the opposite of a romantic and generous eroticism based on love, dialogue and exchange. We are faced with cold coitus as brutal marketplace, in which sex is exchanged for protection and economic stability.


    Beauty is fake and has no value of its own in Nathalia’s world. It is created by make-up and expensive clothes. Everything is two-dimensional, an empty facade that, like everything else, is a lie. Good looks have become a currency to get what you want. The camera is the ultimate tool to freeze the fleeting moment of beauty before death, decay and decomposition sets in. We are faced with a reality where everything has a price and whose only interest is in amassing as much wealth as possible. At least that way people can be comfortable in their ugliness. It is a world in which cynicism rules supreme, love is dead and only death awaits you, in which men and women can only engage in war against one another and dialogue is impossible.


    Where does all this cynicism lead? Why bother to paint the world black through elaborate art when you could paint it red by slitting your throat? Yet, behind the appearance of cynicism, there is a message of hope in Edenmont’s art. It offers a key for us to look at our own double standards, and through that understand each other and the world around us – how and why we are weak and why we lie. As contradictory as it might sound the images speak of a world where communication is impossible, but at the same time they force us to start a dialogue with people around us in order to understand what we see. Or at least try to come to terms with why we are upset or provoked. It is as if Nathalia Edenmont sees in art a glimpse of light at the end of the tunnel. Maybe, despite the war zone that is her life, it is through images and through the acceptance of pain that some sort of inter-human dialogue is made possible. In her work beauty plays a role that is free from lies and deceit. It is the vehicle in which a possible dialogue travels. Art is not a saviour from hypocrisy and lies, but it offers a slither of hope that behind the filth of sexual services and economic greed we will be able to talk to one another in honesty and to discuss the painful changes that make up our lives. But in order to do so we have to overcome our fears. Through her art Nathalia Edenmont invites us to be as fearless and courageous as she is. But to join her we have to pass the acid test of her deeply cynical worldview. The choice is yours: are you willing to sacrifice all hope to gain a more truthful dialogue and so see beyond the lies?>




    Guy Pieters Gallery, Kustlaan 279

    8300 KNOKKE (Belgium)


    March 10th  till April 2nd 2007

    Everyday from 11 am till 6 pm

    closed on Tuesday and Wednesday

    catalogue: € 25

    info: +32 9 282 82 84 - +32 50 612 800

    or info@guypietersgallery.com







    De stad Knokke-Heist en haar culturele dienst laat niets aan het toeval over om een waardige cultuurstad te blijven. Zo pakken dit jaar heel wat kunstgalerijen, onder impuls van de Culturele Dienst en de Dienst Toerisme, eveneens uit met een groots opgezet 'Fotofestival', waar kwaliteit de kroon spant.



    Van 1 april tot en met 1 juli 2007

    dagelijks open van 10 tot 19 uur


    Cultuurcentrum Scharpoord, Meerlaan 32, 8300 Knokke-Heist

    Lagunahal, Krommedijk, 8300 Knokke-Heist

    Verschillende galerijen in Knokke-Heist


    Rankin (01/04 – 01/07)

    Cultuurcentrum Scharpoord


    Op de 29ste editie van het Internationaal Fotofestival Knokke-Heist is de Britse fotograaf RANKIN uitgenodigd als gastfotograaf. Rankin heeft faam verworven met zijn portretten van celebraties zoals Madonna, Kate Moss, Claudia Schiffer, Jude Law en vele anderen, maar vooral ook door koppig zichzelf te blijven.

     Rankin zal op het Fotofestival zijn retrospectieve ‘Visually Hungry’ tentoonstellen. Deze bevat in totaal 13 reeksen. Hij fotografeert – vooral vrouwen – nu eens op een speelse manier, dan weer erg sensueel. Zijn benadering is verscheiden en eclectisch: provocerend, brutaal, prikkelend en vaak erotisch. Al tijdens zijn studie maakte hij een serie naaktopnames van een 75-jarige vrouw. Maar hij maakte ook de warme, respectvolle opnames van ‘de dikke dames’ voor de reclamecampagne van Dove.


    Voor de geïnteresseerde lezer is een bezoek op www.rankin.co.uk een veropenbaring en een motivatie om in Knokke ‘acte de présence’ te geven.


    Giovanni Plozner (01/04 - 01/07) Cultuurcentrum Scharpoord


    De Belgische gastfotograaf is dit jaar Giovanni Plozner. Vele jaren assisteerde hij Mark Lagrange, en in Knokke-Heist toont hij de serie ‘emotions’, waarbij menselijke gevoelens vorm krijgen, zoals angst, ijdelheid, droefheid of dominantie. Zijn meer sensuele reeks ‘muse’ wordt op zeildoeken op het strand ter hoogte van het Rubensplein getoond.



    Microscapes (01/04 – 01/07)

    Lagunahal Duinbergen


    In de Lagunahal kan men de uitzonderlijke tentoonstelling Microscapes bezoeken, van de fotografen Oliver Meckes en Nicole Ottawa. Beiden wonnen de Lennart Nilsson prijs voor wetenschappelijke fotografie. Ze tonen abstracte landschappen van geronnen bloed, naast de fantastische dimensie van macroscopisch vergrote vlinders, en dit alles in een esthetische compositie.


    World Press Photo ’07 (29/04 - 27/05) Cultuurcentrum Scharpoord


    Traditioneel is ook de World Press Photo – in exclusiviteit voor België - terug present op the Fotofestival. Dit is de meest prestigieuze internationale wedstrijd voor professionele persfotografie. De internationale jury van de 50ste editie van de World Press Photo wedstrijd selecteerde een foto van de Amerikaan Spencer Platt tot World Press Photo of the Year 2006.


    Zijn foto toont een groep hippe jongeren die door een door Israëlische bommen verwoeste wijk van de Libanese hoofdstad Beiroet rijden. De voorzitter van de jury, Michele McNally, beschrijft de winnende foto als volgt: “Het is een foto waar je naar kan blijven kijken. Het heeft de complexiteit en tegenstrijdigheid van het echte leven, temidden van de chaos. Deze foto laat je verder kijken dan wat je op het eerste gezicht ziet.''



    Wildlife Photographer 2006 (03/06 – 01/07) Cultuurcentrum Scharpoord


    Voor de tweede keer toont het Fotofestival de Wildlife Photographer of the Year 2006. De sublieme foto’s van deze tentoonstelling zijn de winnende inzendingen voor de ‘Wildlife Photographer of the Year Competition 2006’, jaarlijks georganiseerd door het BBC Wildlife Magazine en het Natural Museum in London. Göran Ehlmé uit Zweden werd dit jaar bekroond met de titel ‘Wildlife Photographer of the Year 2006’ voor zijn foto ‘Beest van het sediment’. Het is een indringend beeld van het oogcontact dat de fotograaf had met een voedsel opschrokkende walrus, op de bodem van de zee ten noordoosten van Groenland.



    Internationale Fotowedstrijd (01/04 – 01/07) Lagunahal Duinbergen


    De selectie en de winnaars van de Internationale Fotowedstrijd worden tentoongesteld in de Lagunahal. Dit jaar ontving het Festival meer dan 5.000 foto’s (een absoluut record!), waaruit er 200 geselecteerd werden. De Gouden Lens werd dit jaar toegekend aan Roland Delahaye (BE), de Zilveren Lens aan Jan Brouckaert (BE), en de Bronzen Lens aan Vladimir Vyatkin (RUS).



    Amateur- en kunstfotografie (01/04 - 01/07) Scharpoord, Lagunahal en diverse galerijen


    De betere amateurfotografie wordt gepresenteerd door de lokale fotoclubs Diagonaal en KFFKH, net zoals de tentoonstelling van het CvB (Centrum voor Beeldexpressie). Tenslotte wordt het Festival vervolledigd met het werk van verschillende fotografen, getoond in de verschillende kunstgalerijen van Knokke-Heist; zoals Wolfgang Volz

    (02/06 – 02/07 Guy Pieters Gallery), Bernd & Hilla Becher, Nan Goldin, Martin Parr, Thomas Ruff, San Damon en Tom De Visscher.




    Cultuurcentrum Scharpoord,

    Meerlaan 32, 8300 Knokke-Heist

    050/630 430  - fotofestival@knokke-heist.be


    VOOR MEER INFORMATIE, CONTACTEER DAVID FOSSION (david.fossion@knokke-heist.be)




    T: 050/630 430