• KOKSIJDE : Getij-Dingen 2015

    GE-TIJDINGEN 2015 met Latemnaar ETIENNE VAN DEN ABEELE

     

    Aanvankelijk was het project "Getij-Dingen" een idee van Ingrid Sinnaeve, die bijgevolg als de "geestelijke moeder" ervan kan beschouwd worden.
    Een drietal gelijkgestemde "zusterzielen" waren eveneens geïnteresseerd.

    De practische realisatie echter was een calvarieweg, bezaaid met allerhande obstakels en problemen.

    Het tij keerde echter toen kapt. Jacques D'Havé, administrateur-generaal van het Vlaamse agentschap voor Maritieme Dienstverlening & Kust (MDK) de medewerking van zijn afdeling Kust toezegde.

    Dank zij ook de hulp van Ingenieur Jan Goderis van de MDK , afdeling Kust en van cultuurschepen Jan Loones van de gemeente Koksijde, kwam het project uiteindelijk weer vlot en werd het uitgebreid van 3 tot 15 palen.

    Op voorstel van Cultuurschepen Jan Loones werd er een werkgroep samengesteld met de drie oorspronkelijke initiatiefnemers en vier leden van de Koksijdse Cultuurraad.

     

    Het verhaal van Ingrid Sinnaeve :

     

    Het recept van Getij-Dingen ontstond destijds uit mezelf door en met vier ingrediënten : het ideede locatiehet "nu of nooit"-gevoel en de spreuk  "Kakel niet, leg een ei !".
    Als kind van de zee werd ik steeds weer geconfronteerd met het getij, dat constante ritme, onophoudelijk, continu. De zee komt en gaat en komt weer en trekt weer terug, ze laat een effen strand weer na, een propere lei. We betrappelen en graven putten en bouwen forten en kastelen. De golven komen en vegen alles weer weg. Maar ook zonder het te zien of te merken, gebeurt er heel wat ondertussen.  Het constante ritme van eb en vloed kon misschien een uitnodiging betekenen om de creatieve geesten onder de lokale kunstenaars op dreef te zetten. 

    Kunnen we met het getij een vorm van kunst bereiken ? 
    De zee en het getij laten ongetwijfeld sporen na...kunnen we met dit gegeven experimenteren ? 
    We wonen aan zee, we kennen de zee, we ruiken haar tot in onze woonkamer. Waarom niet hiermee ons aan een vorm van kunst wagen ?

    Creëren in teken van de zee en het getij, een confrontatie aangaan met de natuur, met het tijdsgebonden proces van eb en vloed, aanzien welke sporen het getij op onze werken na laat, dit omschrijft veruit de essentie van Getij-Dingen.

    En ons strand als decor, dat lijkt toch allemaal wel sterk genoeg om er even de tanden in te zetten.


    Met een keihard geloof in het concept en gesteund door twee medebezielde initiatiefneemsters, Ann Devloo-Delva en Monique Plaetevoet, stapte ik in 2007 naar de cultuurdienst van Koksijde die ons in het ganse verloop van idee naar project zijn volle medewerking verleende. We zijn gestaag doorgegaan met onderhandelen. We vormden stilaan een harde kern om tijdens minder evidente evoluties van het project toch te blijven geloven en steeds meer te verwezenlijken. 
    De Maritieme Dienst afdeling Kust van de Vlaamse Overheid gaf ons de goedkeuring om de bewuste meetpalen op ons strand ter beschikking te stellen, om aldus op zoek te gaan naar een vijtiental kunstenaars die voor dergelijk concept te vinden waren.Vanuit de cultuurdienst werd een werkgroep samengesteld, een website werd gecreëerd. Kandidaten kwamen er druppelsgewijs op af, enthoesiast over het concept, klaar om met een vers portie bloed en zuurstof een nieuwe uitdaging aan te gaan. De aspecten van kunst mogen niet beperkt worden tot het houden van tentoonstellingen en verkoopcijfers...

    Een nieuwe weg en uitweg voor verbeelding en uitbeelding lag voor ons. We kregen een constructieveuitdaging voor een destructief aspect van het leven : de vergankelijkheid.

    Het vergankelijke : alles is eindig en nietig, het koudste ijs smelt, het hardste ijzer roest, elk leven, elke herinnering, elke relatie, alles vergaat. Onzichtbaar wordt alle leven aangetast...onzichtbaar laat het getij zijn sporen na.

     

    Getij-Dingen wil deze werkelijkheid zichtbaar maken.

    De Oer-schelp van Etienne Van Den Abeele

    Materie vormgegeven naar en door de natuur :  Sculptured by nature.

    De schelp en schaal zullen een langzame metamorfose ondergaan... of helemaal ondergaan... 

     

    Paal 13 bevindt zich Pal tegenover het Elisabethplein te Koksijde aan het einde van de dijk waar de duinengordel van Oostduinkerke begint.

    Nu eens wel en dan eens niet, naargelang het spel der getijden staat hij als een paal boven water.

    Het thema van de Oer-schelp is belangrijk : de Moederschelp zal schelpjes baren... 

    Maar ook de schaal in waterpas waar bij het terugtrekken van de zee een kleine binnenzee met zeeleven zal in achterblijven. 

    De fikse wandeling langsheen de 15 palen, wind mee of tegen, ineens of in meerdere keren is een aanrader.

     

    IMG_0001.jpg

     

     

     

     

    IMG_0003.jpg

     

    IMG_0006.jpg

     

     

    IMG_0005.jpgIMG_0015.jpg

     

    Laag-waterstanden te consulteren op website  http://www.mumm.ac.be/NL/Models/Operational/Tides/table.php?station=koksijde

    UTC TIME :   WINTER + 1 uur / ZOMER + 2 uur.

    Palen te bereiken (soms met botten) zeker 2,5 u voor en 2.5 u na Laag-water 

    info zie  :  http://www.getij-dingen.be/getij-dingen-2015

    en ook   :  http://www.kunstwerkt.be/webgalerie/work/12735

     Zie cataloog met o.a.ook Herman Van Nazareth:

    http://inwoner.koksijde.be/activiteitendetail/8323/getijdingen03

     

  • PARIJS - KRIKI met one man show RITUAL bij RIZE GALLERY

    Rize Gallery brengt de solo expositie van de Parijse kunstenaar Kriki (1965)

    met als titel: ‘RITUAL’.

    Deze tentoonstelling loopt van 8 maart - 31 maart 2015. 

    KRIKI woont en werkt in Parijs.

     Met straat animaties, graphics, en de ‘Underground music scene’ dienende als zijn kunstopleiding, was de Franse beeldhouwer en schilder Kriki in zijn vroege jaren betrokken bij de beginselen van de zogenoemde ‘Street Art’ beweging.

    Kriki had zijn eigen karakteriserende ‘stencil graffiti’ ontwikkeld. Dit was voordat men ooit gehoord had van de nu bekende ‘street artist’ Banksy.

    zijn recent oeuvre kan omschreven worden als een iconografische samenstelling, werk dat geschilderd op doek, de brug tussen de hoge cultuur en subculturen symboliseert. Moderne architectuur, Afrikaanse maskers, iconografie, kunsthistorische- en pop culturele bronnen worden getransformeerd in kleurrijke en verrassende beelden.

    De schilderijen in de tentoonstelling ‘Ritual’ tonen een aantal terugkerende figuren uit het oeuvre van Kriki, bijvoorbeeld; Bwaba de bladman, Bobo de vezelman en ‘madame Songyé Pompadour’.
    Deze figuren zijn geïnspireerd op Afrikaanse rituele, Westerse kunst, de hiphop cultuur en robots.

    Het meest bekende figuur in Kriki zijn werk is ‘Green Fuzz’. Fuzz is groen, heeft een hoekige anatomie, een grijnzend hoofd en is uitgegroeid tot een alter ego van Kriki, een polyform wezen, deels robot, deels fetisj. Fuzz staat symbool als een virus dat de kunst en de geschiedenis van de kunst infecteert, maar het brengt ook een handelsmerk aan.

    In de schilderijen die worden getoond bij de tentoonstelling ‘Ritual’ zijn ruimten van het huiselijke leven te zien, die sterk met elkaar verbonden zijn.
    De aanwezigheid van kabels, die door het interieur lopen, symboliseren het bindweefsel en picturale wereld van Kriki, een ontmoeting met een universele taal.

     
    Al op jonge leeftijd veroverde Kriki een plek binnen de internationale kunstwereld.
    Op drieëntwintigjarige leeftijd had hij zijn eerste solotentoonstelling op de kunstbeurs FIAC in Parijs.
    In de daaropvolgende jaren werd zijn werk opgenomen in belangrijke en prestigieuze openbare en particuliere collecties.
    Tot vandaag participeert Kriki aan kunstbeurzen over heel de wereld.
    Zijn werk behoort tot de generatie wiens gevoeligheid zich uit in de Franse beweging ‘The Figuration Libre’. Kriki was een van de kunstenaars die deze beweging deed vernieuwen. 

    KRIKI PÉNATES_100F_2015_520_422_90.jpg